eski yazı günü ve Edide

Artık günlük değil haftalık yazmaya başladım ben galiba. ama yazacaklarımı kafamda biriktiriyorum bir sakişnleşip eski hızıma döneceğim.
Nisan yani bahar geldi. Tadını çıkarmak lazım. Sahil günleri sokakta yemek yeme günleri başlıyor.
Yazılarımdan herkes Edide'yi tanıyor. 1 sene oldu onu kaybedeli. Nur içinde yatsın. Geçen sene bu günlerde onun arkasından yazdığım yazı:

10/4/2007 - Güle Güle Edide
Ben onun isim annesiyim. Küçükken Nedime diyememişim Edide diyebilmişim. Bir çok kişi ismini Edide sanırdı. Doğduğum gün konuşarak ona Edide dediğime uzun yıllar inandırdı beni. Belki 50 yıllık komşumuz, elinde büyüdüm derler ya ondan işte. Eskiden bizim sokakta apartmanlar yerine evler varken her bahçede bir aile yaşarken başlamış dostluklar.
Her seyahatten ona gittiğim şehrin ismi yazılı hatıra kaşık alırdım. Salondaki büfede saklardı. Her seferinde çıkarıp hepsini bir bir gösterirdi. Onun evine gitmek çocukluğa yapılan bir yolculuk gibiydi.Ya fındık yedirirdi zorla, ya halka ,ya da kek yanında da sütlü neskafe. İkramı hiç bitmezdi.Rejim falan da dinlemezdi. En özel bayram ziyaretimi ona yapardım. Yeşil kağıtlı mabel çikolatalar,badem şekeri, likör ve krem karamel.O eve bayram bir başka gelirdi. Beni her gördüğünde mutlaka Vedat'ı sorardı. Ne efendi çocuk o öyle demeyi de hiç ihmal etmezdi sonunda.
Cuma günü birdenbire fenalaşmış hastaneye kaldırmışlar. Annem bana cumartesi söylemiş. Pazar günü vefat etti.Bazı insanlar hiç gitmeyecek sanırsınız ya, yaşlandığını farketmezsiniz yada farketmek istemezsiniz.Evine girdiğimde kapıda sevinçle karşılayacağını düşünüyorum hala, giderken parmaklarıyla balkondan öpücük gönderceğini. İçim kabul etmek istemiyor ama hasta yatıp çekmediği için seviniyorum bir yandan da
Mayıs ayı geliyordu. Anneler gününde geleneksel Pazar kahvaltımızı yapacaktık bu sene de. Biz yine gideceğiz. Seni anacağız hep gülerek. Güle güle Edide huzurla uyu...